`Je vind jouw kracht pas als je er naar op zoek gaat´  lees ik op mijn startnummer. De halve van Egmond schijnt de zwaarste halve marathon van Nederland te zijn, er wordt slecht weer voorspeld en heel goed voorbereid ben ik (na de feestdagen) niet. Er zit dus inderdaad niets anders op dan op zoek te gaan naar mijn kracht.

Waarom wilde ik dit ook alweer? De halve van Egmond staat al lang op mijn bucketlist. Een klassieker. Dus die wil ik gewoon af kunnen vinken. En het is natuurlijk een mooi begin van een hardloopjaar. Dus ik ga er voor!

De start over het strand met windkracht 7! Tegen de wind in hangen maar, en achter de meute aan. Dat valt nog niet mee: op zoek naar harde ondergrond, splitst de stoet lopers zich regelmatig en heb je de keuze tussen aanhaken of afhaken. Het resultaat is dat ik in enigszins slingerende lijn het strand over ga. Na 7 km strand door de laatste zandhopen, het Noordhollands Duinreservaat in. Heerlijk wat een rust, geen gierende wind langs je hoofd, geen zand en regen meer langs je gezicht en harde grond onder je voeten.  Tijd voor een fotomomentje, want wat is het hier mooi en wat een schitterend gezicht die sliert kleurige lopers door het duinlandschap. Na een kilometer of 16 beginnen mijn slecht getrainde benen te verzuren en natuurlijk krijg ik pijntjes die ik normaal niet heb. Even doorbijten, sporten mag een beetje pijn doen, maar ook weer niet teveel….. De laatste kilometers, de laatste meters, de Bloedweg op (ik weet nu ook waarom die zo heet) en de finish is in zicht. Hulde aan het publiek dat ondanks de kou ook de (bijna) laatste lopers nog aanmoedigt. Het is gelukt!  En ook nog eens ruim binnen de limiet van 3 uur.

Naast spierpijn levert de halve van Egmond me ook nieuwe loopinspiratie op en betrap ik mezelf dat ik nog diezelfde avond achter mijn laptop kruip en op zoek ga naar een volgende uitdaging.